Groene bergen, groene koffer en ik.

Yamagata... een stad van de bergen, in de bergen, tussen de bergen. Lachende omaatjes, bergbeklimmers, mistige bergen, felrode kersen, bontgekleurde mandarijneenden, traditionele ryokan, woeste natuur en strakke, Europees ogende gebouwen knallen van de toeristische folder af. Kijkend naar deze ideale beelden, reizen mijn enorme groene koffer en ik van Tokyo naar Yamagata, langs bergen, door bergen heen, omringd door bergen. Natuurlijk is het altijd even afwachten waar je terecht komt... Maar in ieder geval had ik al ontzettend genoten van de reis zelf. Zo raakte ik niet uitgekeken op de bijna mystieke omgeving waar bomen superhoog en dun zijn, een beekje dat hier wild tussendoor stroomt omringd door rotsen, wuivende wilde grassen en riet in de wind... maar ook opeens een huisje midden in de natuur, lappendekens aan frisgroene en gele rijstvelden, dan weer een dorpje, dan een stad. Ik keek maar naar buiten, met mijn gigantische groene koffer naast me, omdat hij nergens anders paste. Gelukkig was het die dag niet zo druk in de trein...

Yamagata: bergen, bloemen,  blije mensen, kersen, de Shinkansen...

Met de trein door Yamagata... lijkt het op de tekening van hierboven?

Iets wat ik die dag wel had geleerd, is dat je als meisje alleen met een gigantische groene koffer opvalt en er blijkbaar vreselijk hulpeloos uitziet... waarom anders zou iedereen me overal geholpen hebben zonder dat ik er ook maar om vroeg? Had ik moeite met mijn koffer van de lopende band afkrijgen, dan was er wel een sterke mevrouw die hem er zo vanaf sleurde! Had ik moeite met hem de ene trap af krijgen, dan was er wel een meneer die hem voor mij droeg. Had ik moeite met hem de trap op krijgen, dan was er weer een meneer die mij de weg wees naar de dichtstbijzijnde roltrap. Ook bij de rij voor de shinkansen was er een aardige mevrouw die vroeg waar ik naartoe ging en welke trein ik ging nemen, zo wist ik zeker dat ik de goede kant opging. Het geluk stond blijkbaar aan mijn kant... alles was perfect gegaan. Zo ook de vliegreis, die volgde op het afscheid van mijn familie en vrienden. Ik voelde me verdrietig en blij tegelijk op dat moment. De weken voordat ik weg ging hebben we zoveel tijd doorgebracht en samen zoveel leuke dingen gedaan, dat was fijn om steeds aan terug te denken! Tegelijkertijd moet ik iedereen zo lang missen natuurlijk, dus dat was wel een dubbel gevoel. Maar we houden contact, wat met internet natuurlijk zo makkelijk gaat!

En toen kwam ik aan op het station van Yamagata. De lucht was blauw en helder, het zonnetje stond laag en het was lekker warm. Het was rustig op het station, aan het plafond hingen vlaggen van het beroemde Hanagasa festival, ik keek uit over de stad en overal om me heen zag ik groene bergen achter de gebouwen. Een souvenirwinkeltje, een oud mannetje bij een klein bento-kraampje... Ik dacht dat het hier wel mee ophield in het landelijke Yamagata. Mijn eerste indruk was al positief, ik voelde me er op m'n gemak (hoewel ik nog niets van de stad had gezien). En toen zag ik Starbucks op het station (huh?)! En een warenhuis met een boekenwinkel, verschillende kledingwinkels, een restaurant, een winkel van studio Ghibli en nog veel meer. Toen ik het station uitliep, zag ik een paar grote gebouwen, voor de rest lagere gebouwen. Het was er mooi, ruim en vooral heel netjes. Het had een stadse uitstraling, maar het was er ook lekker rustig en groen. De eerste avond verbleef ik in een hotel, de volgende dag werd ik opgehaald door een student, die me begeleidde naar het International House waar ik nu ben gaan wonen. Inmiddels heb ik het al helemaal ingericht met alles wat in mijn gigantische koffer zat en de nieuwe spullen die studenten hier hebben achtergelaten en die ik zelf heb gekocht. Het kamertje is klein maar fijn en alles is er: ook een klein keukentje, een toilet en een douche! Natuurlijk op z'n Japans klein en praktisch, met een wasbak die je over de wc moet schuiven om te kunnen douchen haha!

En toen liep ik het station uit... zo ruim en schoon!

En toen liep ik het station weer in... en was er meer dan ik had gedacht!

Ik ben hier nog maar zo kort en toch is er al zoveel gebeurd! Zo ben ik met Yuki en Manami, twee studentes die buitenlandse studenten helpen, naar het gemeentehuis geweest, waar we heel veel bureaucratische toestanden hebben meegemaakt! Na heel veel vragen, nog een keer vragen, navragen en heel veel wachten, is alles gelukt en heb ik daarna ook een bankrekening kunnen aanvragen. Daarna waren we moe en hongerig en gingen we lunchen in een typisch Japans-Italiaans restaurant (pasta met paddestoelen en nori!). Ook heb ik mijn placement test gedaan, waardoor ik op niveau 6 van Japans ben gekomen (het hoogste niveau was nog iets te moeilijk voor mij) en op niveau 3 voor kanji (een hoger niveau was er niet, maar ik moet en wil nog veel leren!). Daarna heb ik mijn mentor en de docent die mij begeleidt in mijn onderzoek ontmoet. Zo wil ik het gaan hebben over kunstenaressen van tegenwoordig in relatie tot gender en feminisme. Hij heeft mij uitgenodigd om zijn colleges (geheel in het Japans, slik!) bij te wonen en me een boek te leen gegeven over het onderwerp, wat er erg interessant uitziet! Inmiddels heb ik ook een paar ganggenoten gekregen, uit Estland en uit Brunei, twee aardige meisjes met wie ik tussendoor veel heb gekletst. We maken immers allemaal hetzelfde mee... "Lisanne, ben je niet eenzaam als je in je eentje naar Yamagata gaat?" was een veelgestelde vraag voordat ik vertrok. Grappig genoeg ben ik afgelopen dagen zelden alleen geweest... en ik ga nog veel meer mensen ontmoeten! En veel meer leren! En nog veel meer (leuke) dingen meemaken!

Het International House en heel veel fietsen (ik wil er ook één)!

Als ik de poort uitloop richting de winkels, loop ik door deze straat. De blaadjes beginnen mooi rood te kleuren.

Mijn kamer! De sprei en het zonnetje maken het lekker vrolijk!

Magneetjes op de koelkast!

Mooie paarse bloemen!